Kutsal Hizmet: Ruhun Yukarı Kaynağına Özlemi

Doğru yolu göstermeyi ve hakiki bilgelerin önünde bir patika aydınlatmayı, onlara rehberlik edip gerçek hayata erişecekleri şekilde fayda vermeyi uygun gördüm; bunu, hizmet ehli olan hakikat bilgelerinin kabul ettiği biçimde açıklayacağım. Onlar hakikati kişiden kişiye, Peygamberlerin Efendisi'nin ağzından alarak nakletmişlerdir; kendilerine hakiki hikmetin gelenekleri emanet edilmiştir. Bilge kişi bu hikmet sayesinde ilahlığın sırrını, yani sudûru bilip anlamaya girer; insan bununla Yaratıcısını tanır ve O'na, Yüce İrade'ye uygun biçimde tam bir hizmetle kulluk eder. Yaratılışın gaye ve maksadı bu olmuştur, her şey O'na yönelir. Kalbin bakışı ve kulluktaki niyeti de O'nadır; O, dünyanın üzerinde durduğu araçtır, bereket ve feyiz O'ndan gelir, dünya O'nunla yaratılmış ve O'nunla ayakta durmaktadır. Bu araç olmaksızın hiçbir yaratılmışın var olması ya da ayakta kalması mümkün değildir.

Sözün özü şudur: kulluk edene bu hikmetin sırlarından pay verilmedikçe, nefsin kemale ermesi ve felaha kavuşması hiçbir surette tasavvur olunamaz. Bu hikmet, hakiki Kabala'dır ve akli araştırmayla asla elde edilemez, zira o bütün aklın üzerindedir; onu zan yoluyla araştırmak ahmaklıktır, araştıran kişi boşuna yorulur, ne hakiki bir Tanrı bulur ne de bir fayda görür. Hakikat üzere durmak isteyen kişi ise bilgelerin ayaklarının tozuna bulanmalı, Tevrat'ın bulunduğu yere göç etmelidir; öyle ki Yaratıcısını bilsin ve O'na kulluk etsin, çünkü onlar ona öğretecek, faydalı yolu bildirecek ve o kişi nefsini çukura düşmekten kurtaracaktır. Zira bu hikmetle nefis, hayattayken Tanrısını bilip O'na bağlanırsa, yükseliş üstüne yükselişle hayat demetine doğru yücelir.

Kutsal Tevrat'ta bize komşuyu sevmemiz emredildiğine göre, komşu sevgisinin gereği, kişinin ona da kendisi için istediği iyiliği istemesidir.

Kendi yaratılış gayesinin peşinden koşup çaba gösteren, Yaratıcısını bilip O'na kulluk etmenin aracı olan hakiki hikmeti arayan ve bu bilgiyle hakiki iyiliği, yani gerçek hayatı yaşatacak olanı seçen kişi, işte bu kişi kendi nefsini seviyor demektir; çünkü onu kemale erdirip Sabaot Rabbi'nin yüzünün ışığında, hayat ışığında parlatmaya çalışmıştır.

Onun komşusuna duyduğu sevgi de böyle olmalıdır: önünde bir patika aydınlatmak, gözlerini açmak, Yaratıcısına ermesinde ve kulluğunda ona fayda sağlamak, nefsini kemale erdirip hayat diyarlarında Rab'bin huzurunda yürümesini sağlamak. Komşu sevgisinin son sınırı buraya kadar varır ve ona sağladığı fayda, üstüne fayda olmayan o muazzam faydadır.

Bu sebeple, kitabın asıl maksadına girişmeden önce, birtakım işaretleri öne sermeyi uygun gördüm; bunlar bu kitabın odalarına girmek için bir giriş ve kapı mahiyetinde olacaktır. Basiretli kişi bunlardan, Yaratıcısına olan kulluğunun gayesini idrak edecektir.